In dit concert schipperen we tussen de verschillende temperamenten – sanguinisch (optimistisch), flegmatisch (opvliegend) en cholerisch (kalm) - tot alles samenkomt in de melancholie. Niet zwaar of somber, maar juist rijk aan nuance en verbeelding. 

Fee Suzanne zingt met een vrije, warme stem en een fijnzinnige podiumpresentatie, waarmee ze het publiek volledig meesleept. In Melancholia kan je dit ook verwachten. Ze geeft aanzet om melancholie om te vormen tot iets moois, vanuit het besef van vergankelijkheid en onvervuld verlangen. Melancholie is voor haar een muze - de belichaming van het verlangen naar verlangens.